Leven in Frankrijk


NIEUWE VRIENDEN
november 26, 2008, 10:25 am
Filed under: dorpsleven, Uncategorized

Als je net bent geëmigreerd sta je open voor nieuwe vriendschappen. Er bestaat zelfs de verleiding om op stel en sprong een nieuwe vriendenkring uit de grond te stampen. De oude vriendenkring in alle rust opgebouwd blijft intact, maar de regelmatige etentjes zitten er niet meer in en de communicatie zet zich voort via internet en telefoon. Eenmaal in Frankrijk bleek het niet moeilijk nieuwe vrienden te maken. Op loopafstand woonde een aardig Nederlands echtpaar en ik was bevriend geraakt met een Parijse actrice van wie ik eerder een gite had gehuurd. Een Franse schilder woonde een dorp verder en had zijn atelier twee huizen verder. Er leek een basis gelegd voor een aangenaam sociaal leven.

Wat ik mij niet realiseerde is dat je als kersverse emigrant geneigd bent veel sneller intimiteiten uit te wisselen met mensen die je nauwelijks kent. De spoeling is dun op het platteland, dus je nieuwe vrienden maken al gauw deel uit van je dagelijks leven. Je bekijkt ze niet al te kritisch en ziet blijmoedig tekenen over het hoofd dat ze misschien toch niet zo aardig of betrouwbaar zijn. Je kijkt een gegeven paard niet in de bek. In je eigen land bouwt een vriendschap zich langzaam op. Je gaat af en toe met elkaar uit eten, je wordt uitgenodigd op bezoek en wisselt uit over gelezen boeken, politieke ergernissen of het wel en wee van gezamenlijke kennissen en vrienden. Langzamerhand groeit het vertrouwen om persoonlijke gesprekken te voeren of raad te vragen in een precaire kwestie. Bovendien heb je genoeg vrienden om het een beetje te verdelen. Sommige mensen zijn ware psychologische tijgers en ontleden met liefde een opkomende romance; anderen weten van wanten waar het je professionele leven betreft en staan klaar om adviezen te verstrekken waar je je voordeel mee kunt doen. Uiteraard is dit vriendschappelijke pact wederzijds en gaandeweg ontstaat er een intieme band die het een en ander aan beproevingen heeft doorstaan. Als emigrant gedroeg ik me totaal anders. En ik was niet de enige. In een nieuw land heb je behoefte aan praktische hulp en een luisterend oor. Het is prettig om je geaccepteerd in een nieuwe omgeving te weten. Er zijn weinig mensen met wie je iets gemeen hebt, dus je keuze is snel gemaakt. In mijn geval was iedereen die enige verwantschap toonde welkom. De gesprekken werden al snel intiem onder het genot van veel rode wijn en ik identificeerde mij met de andere rustzoekers die hun geluk in dit mooie dorp gevonden hadden. Er volgde een onbezorgde tijd waarin ik mij in een sociaal walhalla waande.

Dat viel tegen. Zo kreeg het Hollandse echtpaar binnen een half jaar slaande ruzie met het dorp en wilde op stel en sprong vertrekken. Verbijsterd begon ik me te realiseren dat dit aardige stel niet voor de eerste keer verkast was. Waren ze voor iets op de vlucht? En waren niet veel meer emigranten voor iets op de vlucht? Teleurgestelde idealisten die op zoek waren naar het ware geluk. Veel mislukte kunstenaars die zich op het Franse platteland creatief konden uitleven.

Het echtpaar liet niets meer van zich horen en ook de met hun bevriende Parijse actrice droop langzamerhand af. Ik begreep er niets van, want ik had nooit eerder vrienden gehad die zomaar het hazenpad kozen. Wat was er in hemelsnaam gebeurd? En waarom was ik niet wat voorzichtiger geweest? Achtera denk ik dat het een veelgemaakte vergissing is. Juist als emigrant moet je oppassen met het maken van nieuwe vrienden. Er kunnen goede redenen bestaan om huis en haard te verlaten en in een ander land te gaan wonen. Maar de overwegingen komen lang niet altijd overeen en het zou wel erg toevallig zijn als je weinige buurtgenoten zich ontpopten tot hartsvrienden. Het gevaar zit hem in de snelle intimiteit waardoor je niet meer terugkunt en je kritische blik verliest. En daarna zit je met de brokken. Het valt mij op dat vooral de nieuwkomers in het dorp lijken te grossieren in verbroken vriendschappen. De autochtonen komen immers nooit bij elkaar thuis en hebben hun sociale terrein naar de bar Tabac verplaatst. Zij hebben geen zin in openlijke brouilles en weten maar al te goed hoe hard je je buren nodig hebt. Gelijk hebben ze.

Advertenties

3 reacties so far
Plaats een reactie

Hoi Sarah, per ongeluk ben ik op je blog gestuit. Ik ben al twintig jaar in het buitenland, eerst tien jaar als tropenarts in Afrika en nu alweer bijna een decade in Indonesie waar ik een aantal ontwikkelingssamenwerkings projecten voor Nederlandse, Duitse en Amerikaanse organizaties leid. Ik herken dat grossieren in intimiteit zeer en ik ben door schade en schande gaan leren om vooral afstand te houden: eerts was je als enig arts voor 600000 Afrikanen toch al onbereikbaar voor de gewone man dus elk contact liep op niets uit. Nu in Indonesie weer die glazen muur maar nu met javanen die helemaal geen risikoos willen lopen in relaties en zeker niet in relaties met expats. Ik ben na twintig jaar zwerven dit leven beu en snak naar normale menselijke omgang. Een huis in Frankrijk en deel zijn van een dorpsgemeenschap dat lijkt me wel iets. je blog geeft me genoeg om daar over te blijven dromen dank Lucas

Reactie door lucas Pinxten

Also ich bin der Meinung das war nur eine Modeerscheinung

Reactie door Packie Küllof

Also ich meine das war eh lediglich ne kurzfristige Trendgeschichte

Reactie door Wemy Milla




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: