Leven in Frankrijk


CONSUMENTENLEED
december 6, 2008, 9:58 am
Filed under: Franse cultuur, Uncategorized

Frankrijk staat bekend om de bureaucratie. Veel potentiële emigranten griezelen bij de gedachte aan de bezoekjes van noodzakelijke instanties. De gekste documenten schijn je te moeten overhandigen om te bewijzen dat je überhaupt bestaat, lees je in de informatieboekjes, en de lezer wordt geadviseerd geduld te oefenen en zoveel mogelijk kopieën te maken van paspoort, rijbewijs, trouwboekje en elektriciteitsrekening. Je weet maar nooit.
Gek genoeg heb ik daar nog weinig van gemerkt. De bank vroeg alleen om een officiële inschrijving die ik vervolgens bij het stadhuis haalde. Het meisje achter de balie haalde een voorgedrukt schrijfboek te voorschijn en noteerde mijn gegevens. Officiële adressen hebben we in het dorp niet, dus het was snel geregeld. Dezelfde middag nog had ik een bankrekening en kon ik een paar dagen later een pasje en chequeboek ophalen. De overschrijving van water en elektriciteit ging moeiteloos. Een buurman werkt bij het waterbedrijf, dus “gaf het wel even door” en de elektriciteit stond na een telefoontje op mijn naam. Langzamerhand begon ik me af te vragen wie de samenzwering tegen Frankrijk op touw had gezet waar het ging om de bureaucratische reputatie. Of kwam het omdat ik in zo’n kleine gemeenschap woonde? Alles leek via via te gaan en zelfs de bankmanager drukte me op het hart hem direct te bellen als ik iets nodig had. Bij ingewikkelde overschrijvingen sprong hij in of schreef een briefje wat ik alleen maar hoefde te ondertekenen.
Toch heb ik na een jaar moeten constateren dat Frankrijk wel degelijk doordrongen is van bureaucratie. Het waren niet zozeer de instanties die mij dwarszaten,maar juist de winkels en bedrijven die klanten bij voorkeur het leven zuur maakten. Vooral grote winkelketens heb ik geleerd te vermijden, want fouten die gemaakt worden zijn per definitie de verantwoordelijkheid van de klant. In mijn eentje zou ik gemakkelijk een dubbele aflevering van een consumentenprogramma kunnen vullen.
Zo bestelde ik bij Darty – een groot bedrijf in elektronische apparatuur – een nieuwe cd-speler met boxen en betaalde op internet met mijn creditcard. Op hun site kon ik met een druk op de knop de afleverdatum achterhalen, dus alles leek simpel en efficiënt geregeld. Er gebeurde niets. De genoemde datum verstreek en ik pakte de telefoon. Na zeven keer doorverbonden te zijn wist een onverschillige juffrouw mij te vertellen dat ik internet niet zo serieus moest nemen. Die afleverdata waren kennelijk alleen vorm van reclame en dat had niets met de werkelijkheid te maken. Mijn cd-speler zou de volgende dag met de post worden verzonden. Anderhalve week later belde ik nog eens en kreeg hetzelfde verhaal. Na vele keren telefoneren kreeg ik eindelijk iemand aan de telefoon die wist hoe het zat. Mijn cd-speler was wel degelijk verstuurd, maar de chauffeur had mij niet thuis getroffen, dus de doos stond inmiddels weer in het magazijn. Wat te doen? De oplossing van Darty was even vergezocht als krankzinnig. Aangezien ik niet kon bewijzen dat ik de cd-speler niet had ontvangen moest ik een briefje schrijven naar het hoofdkantoor in Parijs met een kopie van mijn identiteitsbewijs en uitleggen hoe het zat. En dan kwam alles vanzelf wel goed.
De cd-speler ligt er nog en ik dacht eerst nog aan simpele pech. Onlangs kocht ik bij Le Carrefour – een van de grootste supermarktketens – een mobiele telefoon, omdat ik een weekje op vakantie ging. Thuis bleek het apparaatje niet te werken, dus op weg naar mijn vakantieadres ging ik terug naar Le Carrefour. Na drie kwartier bellen met de provider kwam de aap uit de mouw. In het doosje was per ongeluk door de fabriek een papiertje met een niet corresponderende pukcode verpakt. Er was een fout gemaakt. Mijn suggestie dat ze me een andere telefoon gaven of de juiste pukcode was werd met bevreemding aangehoord. Ik moest een briefje schrijven met een kopie van mijn identiteitsbewijs en dit opsturen aan de fabrikant. Dan zouden ze me een nieuwe pukkcode sturen. De telefoon ligt nog steeds werkloos op de tafel.
Het is de bureaucratie van het afschuifsysteem. Niemand mag of kan beslissingen nemen, dus het is altijd de klant die hogerop moet om zijn aankoop te bewijzen. Het was mij zelfs onmogelijk in een tweedehandswinkel een stapeltje borden te kopen, omdat er geen prijsje op stond. Bij de kassa moest ik het pakketje achterlaten. De borden waren niet te koop. Mijn argument dat ze in de winkel uitgestald lagen en dus wel degelijk te koop moesten zijn hielp geen zier. Er stond geen prijsje op het servies, dus einde discussie.
Inmiddels begrijp ik waarom de Fransen zo dol op mapjes zijn. Ik heb er intussen ook een stel van aangeschaft. In een land waar de bewijslast bij de burger ligt is het aan om elk papier zorgvuldig te bewaren. In een lade heb ik er een stuk of tien. Met betaalde rekeningen, identiteitsbewijzen, bankafschriften, gagarantiebewijzen en alles wat los en vast zit. Via internet bestellen doe ik niet meer en ik frequenteer bij voorkeur de kleine winkeltjes, waar je met een cheque betaald die ze op verzoek zelfs een paar weken laten liggen. Het geheim van het succes van de kleine supermarktjes

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: