Leven in Frankrijk


THUISFRONT
december 9, 2008, 10:30 am
Filed under: Uncategorized

Als emigrant krijg je van het thuisfront een heleboel commentaar. Vrienden vragen zich af wat ze er van vinden en of het ze zelf iets lijkt om op het Franse platteland te wonen. Er wordt heel wat af geprojecteerd.  Mensen die in de stad wonen beschouwen mijn bestaan over het algemeen als treurig.  Ik mis zoveel.  In de grote stad zijn overal restaurants, theaters en bioscopen. Of je nu dagelijks gebruik maakt van deze vele faciliteiten is niet belangrijk, want het gaat in de eerste plaats om de nabijheid ervan.  Al zit je thuis voor de televisie op de bank te dommelen; waar het om gaat, zegt men, is dat er in je directe omgeving zoveel te doen is. En daar moet ik het als plattelandsbewoner allemaal zonder stellen.

Wat mijn vrienden zich niet realiseren is dat voor mij deze redenering precies omgekeerd geldt.  Er is hier ook van alles te doen; het zijn alleen andere dingen.  Achter mijn huis begint het bos en in tien minuten ben ik beneden bij de rivier.   Zomers kun je er in alle rust zwemmen en ’s winters is het een prachtige wandeling.  Overal om mij heen zijn dieren.  De eekhoorns komen af en toe in de tuin en de reeën lopen door het bos.  De schoonheid van de natuur is overweldigend en het klimaat aangenaam.   Mooie wijnen zijn even goedkoop als gemakkelijk te krijgen en het eten is een stuk beter dan in Amsterdam of Den Haag.  Ook ik wandel niet dagelijks naar de rivier, maar het feit dat het bos vlakbij is geeft mij nog altijd een luxueus gevoel.  De afgelopen zomer heb ik weinig gezwommen, maar het feit dat het zomaar kan is zo prettig.

Mijn afweging is precies hetzelfde als die van mijn stadse vrienden. Ze kunnen zich alleen niet voorstellen dat de aanwezigheid van natuur hetzelfde gevoel van rijkdom oproept als de stedelijke cultuur. Of je er nu daadwerkelijk gebruik van maakt of niet.  Het feit dat de keus in mooie omgeving zo groot is maakt dat ik me op mijn gemak voel.  Je moet natuurlijk wel van de natuur houden.  Echte stadsdieren voelen zich altijd wat verloren op het platteland. Na een paar dagen hebben ze het wel gezien.  De boswandeling is gemaakt, het dorp bekeken en het plaatselijke restaurant bezocht.  Het is tijd om weer naar huis te gaan met een paar dozen wijn in de auto.  Ik had zelf precies hetzelfde toen ik een maand geleden in Nederland was.  De boeken en dvd’s waren gekocht, de supermarkten geplunderd op zoek naar saucijzenbroodjes, goede sambal en rookworst, dus ik vond het wel weer tijd om te vertrekken.  Geen moment ben ik op de gedachte gekomen om naar het theater te gaan.  Wel heb ik een paar keer Indonesisch gegeten en door de binnenstad gewandeld.  Ik had het wel weer gezien en miste het gefluit van de vogels en de rust op de wegen.

Toch heb ik vaak het gevoel dat ik mij moet verdedigen.  Alsof het een gebrek aan intellectueel gewicht is om je vrijwillig te onttrekken aan de geneugten van het stadsleven. Intelligente mensen wonen nu eenmaal in de stad om zich te laten inspireren door gesprekken met vrienden van hetzelfde niveau en de nabijheid van grote boekwinkels, waar je alles kunt krijgen. Klaarblijkelijk is er iets mis met mij.  Ik heb niet gekozen voor de codes van mijn sociale omgeving. Zelf kan het me niets schelen.  De stadse stamtafel is mij bekend en het eindeloze uitwisselen van opinies begon me te vervelen, al mis.ik het natuurlijk soms wel  Zeker bij grote politieke gebeurtenissen die ik nu op eigen kracht moet zien te duiden.  Maar het blijft een raadsel waarom het thuisfront zich zo vaak verzet tegen mijn leefomstandigheden.  Een Nederlandse vriendin is al veel eerder dan ik naar het Franse platteland gemigreerd en zij had een plausibele verklaring voor de kritiek.  “Het is heel moeilijk voor Nederlandse vrienden zich te verplaatsen in dde manier hoe wij hier leven in kleine dorpen,” zzei ze.  En dat begreep ik wel.  Het Franse platteland zit er bij Nederlanders zo ingebakken als zomers vakantieoord dat ze zich onmogelijk kunnen voorstellen dat mensen er daadwerkelijk wonen.  Op vakantie zijn de plattelelandsbewoners niet meer dan decoratie van een mooie omgeving en geen individuen met wie je je identificeert.  Dorpen zijn plaatjes, ansichtkaarten waaraan de stadsbewoner zich in de zomer kan leven om vervolgens uitgerust naar de echte wereld terug te keren.

 

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: