Leven in Frankrijk


INTEGRATIE
december 13, 2008, 9:56 am
Filed under: Uncategorized

In zekere zin is het gemakkelijker om In je eentje in een Frans dorp te wonen. Je bent aanspreekbaar, ontvankelijk voor advies en nauwelijks bedreigend voor de oorspronkelijke bewoners.  Twee mensen in de vorm van een stel zijn eerder geneigd hun oude gewoontes voort te zetten en zijn daarom effectiever in staat de sfeer in het dorp te veranderen.   En dat is ongewenst.  Een klein dorp heeft de structuur van een familie, waarin uiteraard vetes plaatsvinden, maar iedereen heet zijn eigen rol en functie.  Wie Martine, de bazin van de bar tabac tegen zich krijgt, kan beter direct verhuizen of een dikke huid kweken, want de allochtonen beschermen fanatiek de onveranderlijkheid van het dorp.  Het geeft een veilig gevoel om in je eigen dorp belangrijk te zijn.  Voor dorpelingen vormt de grote stad een bedreiging door de anonimiteit die hun zelfrespect aantast.  Hoe langer je familie teruggaat, hoe belangrijker je invloed in het dorp is.

Toen ik hier kwam wonen heb ik mij voorgenomen mij niet teveel op de voorgrond te dringen.  Als er iets was dat mij beangstigde was het impopulariteit in het dorp.  Het was niet zo dat ik speciaal aardig gevonden wilde worden, maar integreren betekende in de eerste plaats acceptatie. Natuurlijk waren de dorpelingen nieuwsgierig. Een Nederlandse journaliste die in haar eentje hier kwam wonen.  Je had wel meer gekke buitenlanders, maar dit was toch behoorlijk opvallend. Was dat niet eenzaam?  En dan nog zonder enige familie in de buurt?  De katten braken het ijs.  Ze waren  bekend in de buurt en deden hun dagelijkse bedelronde bij de buren die in het bezit waren van kattenbrokjes. Na een paar maanden waren de andere dorpelingen gewend aan mijn aanwezigheid en men vertelde mij dat ik geaccepteerd was in de buurt.  Ik had mij “goed aangepast”.

Wat ik ontdekt heb is dat het zaak is om niet teveel op te vallen, maar wel plaatsbaar te zijn.  Alles wat geheimzinnig is geeft aanleiding tot roddel en daar zit je als emigrant niet op te wachten.  Gelukkig werd mijn beroep geruststellend gevonden.  Schrijvers waren immers rustige mensen die met hun neus in de boeken zaten en altijd wel een beetje excentriek. Afwijkend gedrag werd dus geassocieerd met mijn schrijvende status en ook dikwijls met mijn nationaliteit. Nederlanders staan bekend als erg joviale types die met jan en alleman aan de praat raken.  Ze spreken allemaal Frans en komen uit een knettergek land waar alles mag.   Betrekkelijk onschadelijke types. Daarbij is het voor het dorp van belang dat het kunstenaarsimago in stand blijft.  Met argusogen wordt de sociale status van nieuwkomers bekeken en Franse arbeiders zijn niet bepaald welkom.  Het dorp is gebaat bij mensen die de sociale status opkrikken en het hele jaar hun huis bewonen.  Aangezien in de winter de tweede huizen op slot gaan bestaat de populatie vanaf november nog uit zo’n dertig personen.  Bijna allemaal boven de veertig. En afkomstig uit de Berry.

Wat ik wel trouw doe is de feesten bezoeken.  Het maakt een arrogante indruk als je wegblijft en bovendien zijn ze veel te leuk om over te slaan.  Natuurlijk maak ik de dagelijkse praatjes met de buren, maar in de bar tabac kom ik alleen om sigaretten te halen.   Ik heb de indruk dat het op prijs wordt gesteld dat ik mij niet probeer te mengen in de dagelijkse dorpsroddel .  Daarvoor ben ik teveel een buitenstaander en zal dat altijd blijven.  Mijn buren zijn vriendelijk en behulpzaam, maar ik doe geen moeite dieper in hun leven door te dringen.  Soms tijdens zomerse feesten gaan de gesprekken wat verder, maar gewoonlijk willen mijn buren slechts op een punt gerustgesteld worden.  Heb ik het nog steeds naar mijn zin?

Eerlijkgezegd ben ik ervan overtuigd dat alle grootse gemeenschappelijke zondagslunches uit de boeken grotendeels verzonnen zijn. Parijzenaars vragen je in hun tweede huis weleens te eten en ik heb een paar vrienden met wie ik regelmatig een glas wijn drink.  Integratie heeft weinig te  maken met het bezoek dat je krijgt.  Als er een volksziekte op het platteland heerst is het de angst voor roddel en achterklap.  Nieuwsgierige buren die akelige verhalen verspreiden over je privéleven. Iedereen heeft het erover. De kunst van het comfortabel leven in een dorp is vooral onwetend blijven over de verschillende clans en de bijbehorende ruzies.  Op die manier hoef je nooit te kiezen. Want anonimiteit moet je in een dorp bevechten.  De illusie van veiligheid en saamhorigheid blijft het beste in stand bij prettige en enigszins afstandelijke contacten.

 

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: