Leven in Frankrijk


EMIGRATIEGOLF
december 17, 2008, 11:36 am
Filed under: Uncategorized
Honderd Nederlanders per dag emigreren naar het buitenland. Maar ruim de helft van hen schijnt binnen afzienbare tijd weer terug te keren. Zo zag ik enkele weken geleden in het televisieprogramma In de schaduw van het nieuws, waarin verschillende teleurgestelde emigranten aan het woord kwamen. Een echtpaar was dol op Zwitserland en had er een hotel gekocht om te exploiteren. De vrouw gleed uit in de sneeuw, liep een gebroken rugwervel op en durft sindsdien niet meer naar buiten. Ze zou dolgraag terugkeren naar Nederland, maar pas na vijf jaar kan het hotel pas weer verkocht worden. Een ander echtpaar kocht een huis in de Franse Pyreneeën en ontdekten binnen vier maanden dat ze de stad misten en keerden onmiddellijk weer terug naar Nederland.
Heimwee naar de stad, moeilijkheden met integratie en gefrustreerde dromen over het mooie buitenland zijn de belangrijkste oorzaken van de diepe teleurstelling van emigranten die weer terugkeren.

« Mensen hebben geen flauw idee hoe Frankrijk in elkaar zit, » zei mijn buurvrouw gisteren toen ik haar vertelde over het televisieprogramma dat ik gezien had. « Volgens mij worden ze beïnvloed door te televisie en de boeken die ze lezen. Het is niet gemakkelijk op het platteland te wonen. De winter is zwaar en we zijn hier niet gewend elkaar op te zoeken. Dat is gewoon niet gebruikelijk in een dorp. Je wult je moeten aanpassen, de taal leren en het hier op je eentje redden. « 

Terecht denkt mijn buurvrouw dat Nederlanders geen flauw benul hebben van de grote afstanden in Frankrijk en de desolaatheid van het winterse platteland. Een half uur rijden naar de supermarkt en geen melk vergeten, want je kunt het nergens even oppikken. Avondwinkels bestaat niet. Net zo min als de pizza boer of chinees die warm eten thuis komen brengen. Je bent op je eigen ijskast aangewezen of een restaurant in de buurt. Geen snackbars of broodjeswinkels. Je moet wel erg van de natuur houden wil je hier het hele jaar overleven.

Evenzogoed komt het mij onbegrijpelijk voor dat iemand binnen vier maanden ontdekt heimwee naar de stad te hebben. Heeft men dan nooit het buiten wonen uitgeprobeerd? En zijn ze dan zo naïef om juist in de Pyreneeën een huis te kopen? De meest afgelegen bergstreek, waar je soms meer dan een uur moet rijden om een supermarkt te vinden. Waarom zijn ze niet gewoon in een Franse stad gaan wonen?

Want de essentie van de emigratiegolf is de behoefte om juist buiten te wonen. Je hoort zelden over iemand die een huis in Tours of Napels koopt. Het is de behoefte aan idyllische landschappen en vriendelijke dorpsbewoners. Een grote tuin met fruitbomen en wie weet nog een klein groentetuintje. Op televisie zag ik een echtpaar dat in Zuid-Afrika een lap grond van honderd hectaren had aangeschaft. Leuk om botanisch op te tuinieren. Hebben die mensen er weleens bij stilgestaan hoeveel honderd hectare grond eigenlijk is? Aan mijn eigen tuin van 600 vierkante meter heb ik met alle terrassen mijn handen vol.

Volgens mijn buurvrouw was het bekend in Frankrijk dat emigranten hooggespannen verwachtingen van hun nieuwe buren koesteren. Lieve en onbedorven mensen die het kwaad in de wereld niet ontdekt hebben. Niets is minder waar. Dorpen zijn broeinesten van roddel en de Franse vriendelijkheid gaat niet zo gauw verder dan gewone burenhulp.

Waar komen al die vreemde dromen toch vandaan? Zijn het de fantasieën die in zomervakanties geboren worden en in het koude Nederland enorme proporties aannemen?

Veel Nederlandse emigranten zeggen dat ze genoeg hebben van de absurde regelgeving en de algemene hufterigheid. Ze zoeken een onschuldig en eenvoudig bestaan. Maar het is nogal paternalistisch om te veronderstellen dat buitenmensen allemaal even behulpzaam en hartelijk zijn. Eigenlijk klinkt het of ze een beetje dom zijn. Anders dan wij. Je kunt ze bij de neus nemen of op ze terugvallen. Of het platteland een groot opvanghuis is voor dromende stadsmensen en hun kinderen. Meegesleept naar een vreemd land waar je de taal niet kunt verstaan en het schoolsysteem meestal ouderwets is. Geen wonder dat de helft weer teruggaat naar het vermaledijde Nederland.

Advertenties

1 reactie so far
Plaats een reactie

Chere Sarah,
Ja, dat kun je altijd zeggen in “la douce France..”,en zo wil ik jou ook benoemen ( in welke taal dan ook).
Ik lees nu je boek “weg uit nederland” en alles wat je schrijft komt mij zo heerlijk bekend voor. Ik ben dus geen absurde francofiel noch een nederland hater, he, wat een opsteker!!
Wie ben ik, kort, man van bijna 65 jaar en na een 18 jaar lang huwelijk met een Francaise en een love/hate relatie met de bourgoisie aldaar, France weer ontdekt via het zeezeilen. Toen begon mijn hart pas echt te kloppen. Inmiddels ligt mijn zeilboot sinds 2008 in mijn nieuwe port d’attache – letterlijk en figuurlijk – en verblijf 5 a 7 mnd. per jaar in le Morbihan-sud

hans-slieker@hotmail.nl

Reactie door Hans SLIEKER




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: