Leven in Frankrijk


BERRY
december 18, 2008, 10:33 am
Filed under: Uncategorized
Gek genoeg is er in de Berry weinig buitenlands toerisme. De streek is beroemd geworden door de schrijfster George Sand die in kasteel Nohant woonde en samen met haar getalenteerde vrienden de Berry van een romantische reputatie voorzag. Kunstenaars legden de landschappen vast en Sand beschreef met veel liefde het boerenland in deze arme streek.

L’Indre is een onbekend departement wat ook door huizenzoekers nog niet massaal ontdekt is. Het ligt onder de Loirestreek en de Cher en staat bekend om de grote werkloosheid.

De industrie is hier ver te zoeken en jonge mensen zoeken hun geluk elders, omdat ze eenvoudigweg niet aan de bak komen. De L’Indre is beeldschoon met zijn rivieren, heuvelachtige gebieden en eeuwenoude bossen. In het zuiden van het departement waar ik woon ligt het mooie stadje Argenton sur Creuze, waar de brede rivier onder de bruggen stroomt met de achttiende eeuwse panden die erop uit kijken.

Het Venetië van Frankrijk wordt het in de streek genoemd en men is trots op de schoonheid ervan, maar de mensen maken zich zorgen over hun inkomens. Veel mensen leven van kleine pensioentjes of uitkeringen van rond de 800 euro. Men probeert wat bij te klussen en veel mensen kweken de groente in hun tuin.

In de zomer komen er veel Franse toeristen, want er zijn meren waarin je kunt zwemmen , waterskiën of zeilen. De hotels zijn goedkoop en de campings rustig en landelijk gelegen. Ook zie je wel Nederlanders rondwandelen, maar veel emigranten zijn er nog niet. Te onbekend waarschijnlijk en te arm. In de onmiddellijke omgeving is een bioscoop en een lokaal zwembad. Je kunt voor een krats tennissen op de dorpsbaan, waarvan je de sleutel bij de bar tabac kunt ophalen. Geen theaters of chique restaurants. Het eten bestaat uit streekgerechten en cultuur wordt gebracht in de vorm van festivals of concerten in de dorpskerkjes. Het vermaak bestaat uit boerse feesten, waar je aan lange tafels escargots kunt eten of antieke werktuigen bekijken. Er zijn ganzen- en schapenhoeders die met hun getrainde honden door de weilanden lopen. In kleine meertjes wordt op negentiende-eeuwse manier de was gedaan en je kunt er paarden en antieke auto’s bekijken. Ook zijn er jagersfeesten en aardappelfestijnen. Halloween wordt gevierd met een grote brocante en er is de jaarlijkse kerstmarkt met een antiek draaimolentje voor de kinderen. Wie duur vermaak zoekt is hier snel uitgekeken.

Desondanks zou het me niet verbazen als de L’Indre vroeg of laat ontdekt wordt. De huizen zijn er nog goedkoop en de sfeer aangenaam. Soms voel ik me of ik in een voorbije tijd leef. In vijftig jaar niets veranderd. De dorpen zijn een anachronisme, want er wonen weinig jonge gezinnen en de voorzieningen zijn nog altijd minimaal. De bevolking is grotendeels wit, want voor allochtonen zijn er geen mogelijkheden hier een leven op te bouwen. Het is vreemd om geen vrouwen met hoofddoeken te zien of het oproepen tot gebed uit een moskee te horen. Ook de kerken zijn grotendeels verworden tot locaties voor concerten of exposities. In een paar grotere kerken worden nog wel diensten gehouden die iedere zondagmorgen bezocht worden. Maar religie speelt hier nauwelijks een rol.

Het gaat er voor de bewoners om het hoofd financieel boven water te houden. Zo eet een vriend van mij om de paar dagen. Vaak pasta met wat boter en tabasco voor de smaak. Hij is kunstenaar en leeft van bijna niets. De pasta kookt hij op het houtfornuis dat ook zijn huis verwarmt. Een open haard heeft hij niet. Centrale verwarming is schaars en de meeste mensen stoken op hout. Eens per jaar komt er een boer langs die grof gezaagde boomstammen komt brengen. Voor pakweg 120 euro kun je de hele winter door het huis – min of meer – verwarmen, want de olie is tien keer zo duur in het gebruik. Gas uit flessen wordt alleen voor het fornuis gebruikt.

Het is een boerenstreek, waar het vooral gaat om de kleine landbouw. Suikermais en zonnebloemen waar de olie uitgeperst wordt. Een paar koeien voor de melk en soms voor de slacht om wat bij te verdienen. Maar wie straatarm is kan nog het beste op het boerenland leven. Er bestaat veel ruilhandel en de moestuinen tieren welig. Verleiding om veel geld uit te geven bestaat er niet, want ik zou niet weten waaraan.

Ook de enkele emigrant heeft zich aangepast. Geen dure zwembaden of sauna’s om de buren de ogen mee uit te steken. Geen extravagante buitenmeubelen om te kunnen loungen, maar plastic of voordelige houten tuinmeubels. De kredietcrisis is hier altijd aanwezig.

 

Advertenties

1 reactie so far
Plaats een reactie

Beste Sarah,

Heb zojuist Weg uit Nederland gelezen.
Ben bezig een hoeve in de (zuid) Berry te kopen, iets buiten
Préveranges. Ben benieuwd hoe het jou inmiddels vergaat – wortelgeschoten of … ?
Zou ’t leuk vinden iets van je te horen, ook al kennen we elkaar niet voel ik verwantschap door de correspondentie.
Hartelijke groet,

Marie Everard, boekhandel Schimmelpennink
Da Costakade 379
Amsterdam
020-7746518
m.everard@upcmail.nl

Reactie door Marie Everatrd




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: