Leven in Frankrijk


VORST
januari 8, 2009, 10:17 am
Filed under: Uncategorized
Twee dagen geleden stond ik om negen uur op en keek uit het raam. Een maagdelijke sneeuwlaag bedekte de tuin en het dorp. Ik kleedde me aan en ging naar buiten. Samen met de poezen die voorzichtig snuffelend hun eerste stapjes zette in de spierwitte poedersneeuw.

Mijn dorp was veranderd in een kerstkaart. De struiken en bomen torsten zo’ n dertig centimeter tussen het groen en de dorpsweg strekte zich stralend wit voor mijn ogen uit. Om negen uur ‘s ochtends was er nog geen stap in de sneeuw gezet. Ik wandelde naar de rivier, waar de ijsschotsen dreven en in de opkomende zon schitterde de sneeuw als kristal.

Het was min zes graden maar het leek veel warmer en de lucht beloofde strakblauw te worden. Het was prachtig. De bossen waren uitgestorven en de buren zaten opgewonden in de bar tabac van Martine te praten over de weersvooruitzichten. Ook in de dorpsstraat sprak iedereen elkaar aan en natuurlijk ging het over de sneeuw. Was het voor mij niet de eerste keer dat ik het meemaakte? En wat vond ik ervan? Ik waande mij in een zeventiende-eeuws schilderij of een romantische kerstkaart uit een gunstige hoek geschoten. Waar ik ook keek: het was overal even sprookjesachtig.

Volgens de postbode waren de wegen betrekkelijk onbegaanbaar, dus hij raadde me aan in het dorp te blijven. De slager en de bakker kwamen wel, dus ik kon mijn voedselvoorraad aanvullen. Het begon iets spannends te krijgen. En ik nam mij voor als er geen nieuwe sneeuw viel ik de volgende dag met de auto naar de supermarkt te rijden.

Ook de volgende ochtend was de tuin nog steeds bedekt met een laag sneeuw, maar de voetsporen waren nog intact; net als de inkepingen van poezenpootjes. Ik kon hun weg precies volgen.

Met een stevige borstel ontdeed ik de auto van vele kilo’s sneeuw en ging op pad. De eerste kilometers bleken hachelijk, want je kon alleen langzaam over het midden van de weg rijden, terwijl de auto wolken stoom uitblies en schakelen maakte geen enkel verschil. De auto kreeg nauwelijks greep op de weg. En voor het eerste merkte ik het verschil op als je driehonderd meter hoog woont. Beneden bij het eerste grote dorp bleken de wegen schoon en lag er nog nauwelijks sneeuw. Ongehinderd reed ik naar de supermarkt, waar mensen bibberend en chagrijnig hun boodschappen deden. In de stadjes betekende de sneeuw alleen maar overlast, zo leek het.

Ik sloeg eten in voor vier dagen en reed weer terug naar mijn dorp. En opnieuw die wonderlijke ervaring. Bij het grote dorp sloeg ik rechtsaf en langzamerhand kwam ik terug in het besneeuwde landschap. « Klein Zwitserland » noemde George Sand ons dorp en voor het eerst begreep ik wat ze bedoelde. De zon werd sterker en boven waren de straatjes nog steeds verborgen onder het sneeuwdek. Ik pakte mijn winterse boodschappen uit en ging opnieuw wandelen. Een paar kinderen met ouderwetse sleetjes trokken elkaar voort. Ook mijn buren deden hun korte wandelingen in het dorp, want in het bos komen ze merkwaardig genoeg nooit. Ook het plezier wat ze erin hadden was nog steeds van hun gezichten af te lezen. « Geweldig! » riep mijn buurman uit van verre. Hij had een dikke trui aan en een bontmuts op. « Maar vooral de eerste ochtend was het mooiste. » En hij had gelijk. Maagdelijke sneeuw roept een gevoel van grote rust op. Alsof de wereld tot stilstand is gekomen. En je niets meer hoeft behalve je eigen stappen in het dikke tapijt te zetten.

 

Advertenties

1 reactie so far
Plaats een reactie

Beste Sarah,

Ik kwam bij toeval op je weblog terecht. Ik ben vijftien jaar geleden naar het Franse platteland verhuisd. Dus je begrijpt, ik ga je ervaringen aandachtig lezen. Het weblog bestond destijds nog niet, anders was ik het ongetwijfeld ook gaan doen. Ik had nog de ervaring van rondzendbrieven aan het thuisfront vanuit mijn jaren in Afrika. Dat heb ik even vanuit Frankrijk gedaan, maar de lol was er snel af. Ik heb toen ook nog geprobeerd iets af te spreken met De Groene (Max Arian was een oude bekende van me), maar ja, die had dat wel aardig gevonden als ik in Parijs zat, maar wie wil er nu iets vanaf het Franse platteland horen? Om kort te gaan, leuk om iemand anders te lezen die dat wél doet. Je hoort binnenkort van me.

Reactie door Ton Nijzink




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: