Leven in Frankrijk


PECH
januari 30, 2009, 10:37 am
Filed under: Uncategorized
Januari was een maand vol pech. Na zojuist hersteld te zijn van een flinke buikgriep viel in het weekend de verwarmingsketel uit, het telefoontoestel liet het afweten en ontstond er ‘s nachts een enorme lekkage op de wc. Toen ik poolshoogte ging nemen lag er zo’n twintig centimeter water in de gang en de keuken.

Ik slaakte een diepe zucht en maakte een lijstje van prioriteiten. In de supermarkt kon ik een telefoon kopen en het huis kon ik verwarmen met de open haard. De verwarmingsketel moest wachten tot maandag

Een paar uur later belde ik mijn vriend Nanard met mijn nieuwe telefoon, maar hij zat in het zuiden en gaf me het mobiele telefuunnummer van een andere loodgieter. Hij kwam op zaterdagmiddag, sloot het water in de wc af en adviseerde me een nieuwe te laten installeren. Daarna leende hij me een rubberen schuiver om het water uit het huis te zwabberen en verdween hij weer naar een volgende klus.

Een dag later stond mijn buurman met een dakpan voor de deur. In de storm waren er een paar zware pannen van het dak gevlogen en hij had er een op straat gevonden. Ik moest de dakbedekker bellen.

Hoe was het in hemelsnaam mogelijk? In plaats van mijn weblog bij te houden en de nieuwe stapel boeken te lezen moest ik werklui tevoorschijn toveren en bidden dat de hausse aan huiselijke rampen voorbij was.

Zelfs de poezen werden er helemaal zenuwachtig van. Bibberig lagen we voor de open haard en nog steeds wandelen ze wantrouwig rond de wc. Het veilige warme huis kon blijkbaar zomaar in een zwembad veranderen.

Voor mijzelf heb ik de conclusie getrokken dat de vrieskou een aanval op het huis had gedaan. Op het platteland zijn huizen kwetsbaarder. Ik had nog geluk, want bij een buurman was door de storm een diepgewortelde eik omgevallen en een gat in het dak geslagen. Dagenlang was hij bezig geweest de eik tot brandhout te hakken en het huis weer te repareren. Mannen hier in de buurt zijn meestal handig.

Mijn lijstje van loodgieters en elektriciens wordt steeds langer. Vooral de bijklussers zijn van belang, want die kun je in het weekend bellen. Professionele aannemers zijn schaars, want klussen valt onder vriendendiensten en ik woon hier te kort om daar vaak aanspraak op te kunnen doen.

Inmiddels is de winterkou voorbij en de zon weer doorgebroken. De tweede winter in Frankrijk is bijna voorbij en nog steeds heb ik geen echte oplossing gevonden voor de eenzaamheid die mij regelmatig overvalt. Het gebrek aan regelmatige gesprekken die werkelijk ergens overgaan. De bijna dagelijkse uitwisseling over politiek. Te weinig directe contacten die er toe doen.

Mijn voornemen om uitsluitend met Fransen om te willen gaan blijkt niet langer houdbaar. Het zijn de emigranten die er belang bij hebben om een nieuwe vriendenkring op te bouwen. En ik heb me erbij neergelegd dat ook ik mij dus in het verenigingsleven zal moeten begeven. Twintig kilometer verderop is een actieve tennisclub, waar ik lid van ga worden. Ik ben aan het uitzoeken wat er in Argenton te doen is. De winters zijn te lang en te desolaat voor activiteiten binnenshuis of het dorp. Het gevaar van de lethargie is groot en net als vorig jaar vergat ik rond december dat een sociaal leven zoals hier in de zomer bestaat onontbeerlijk is.

Toen mijn huis koud en nat was wilde ik klagen. En dat vooral tegen mensen die hetzelfde hadden meegemaakt.

 

 

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: