Leven in Frankrijk


Wortelen
april 24, 2009, 3:31 pm
Filed under: Uncategorized

Al dagen lopen twee vrienden door het huis om de badkamer te betegelen en een nieuwe wc te installeren. Ik kom nergens meer toe, behalve koffie zetten of kleuren voor de muren uitzoeken. De renovatie van de badkamer viel tegen. De platen achter het bad bleken vochtig en na het wegslopen keken we tegen de rotsen van de tuin aan. Een krankzinnig gezicht. De wortels van een boom liepen langs de rotsen direct achter de platen. Geen muren. de kamers waren zoals vaak hier direct tegen de rotsen aangebouwd. Alle deuren staan open tegen het stof en het is koud in huis. De warme lente heeft plaats gemaakt voor een koeler voorjaar en de zon is voorlopig verdwenen. Jammer, want steeds meer kreeg ik de smaak van het tuinieren te pakken. De klusjes zijn afwisselend en de struiken begonnen te bloeien. In de zon op je gemak snoeien en planten verpotten is goed voor je humeur. Boven in de tuin heb ik een composthoop gemaakt voor afval, wat in kilo’s uit de borders komt zetten. De zware compost van vorig jaar heb ik rond de rozen gestrooid en ze groeien razendsnel alsof ze zich verheugen op de zomer.

Nieuwe planten wortelen snel in het voorjaar en een vriendelijke buurvrouw voorzag mij van een ruime hoeveelheid stekjes. In het voorjaar komt het dorp weer tot leven; net als de buurtcontacten. Langzamerhand begin ik zelf te wortelen. De omgeving is mij bekend, de wisselende seizoenen roepen geen verbazing meer op en ik heb betere greep op de Franse gewoontes en eigenaardigheden. Maar ergens wortelen, merk ik, heeft in de eerste plaats te maken met mensen. Je werkelijk thuis voelen, op je gemak door de tuin dwalen en gedachteloos het hek uitlopen is alleen mogelijk als de mensen om je heen je een plek hebben gegeven. Het idee hebben geaccepteerd dat je erbij hoort. Je als het ware voorzien van een nieuwe identiteit. Door het verschil in taal en culturele achtergrond is het onmogelijk je eigen persoonlijkheid moeiteloos op de planken te zetten. Daarvoor is de barrière te groot en in het eerste jaar had dit voor mij onbenoembare feit iets beangstigends. Je bent als emigrant als het ware plotseling ontdaan van je sociale instrumenten. Je hebt weinig beschikbaar om jezelf herkenbaar neer te zetten, lijkt het en ik voelde me onthand door het gebrek aan taal. Inmiddels blijkt dat mee te vallen. Mijn vertrouwen in taal is groot en misschien zelfs wel te groot. Karaktereigenschappen worden blind herkend en als ik weleens grapjes over mezelf hoor zijn ze erg herkenbaar. Ook hier sta ik bekend als luidruchtig, geestig, onpraktisch en vriendelijk. Op dat moment kun je beginnen te wortelen. Het is de blik van dorpsgenoten die maakt je je omgeving eigen kunt maken. Emigreren kost tijd. Meer dan ik me ooit had voorgesteld.

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: